غزل شمارهٔ ۳۷۹۸

برداشت: غم و اندوه در دل انسان آزاده جایی ندارد، چرا که زندگی مادی و ساده نمی‌تواند اثری از خود به جا بگذارد.

برداشت: دل من از نور مهر تو سیراب نمی‌شود و نمی‌تواند از زیبایی‌ها بهره‌مند شود؛ زیرا که این حالت به خاطر آن است که آینه وجودم به مهرت قانع نیست و درصدد صیقل خوردن نیست.

برداشت: کجا می‌توان پیش این دل‌های سیاه، امید و آرزو را پرورش داد؟ زیرا رنگ و زیبایی، تحت تأثیر دل‌های بی‌رحم و تیره نمی‌تواند خود را نشان دهد.

برداشت: سر بلند و آزادگی شایسته کسی است که در سایه عظمت و قدرت دیگران قرار نمی‌گیرد.

برداشت: هر کس که با حقیقت آشنا نیست، مانند سگی است که فقط به افراد آشنا واکنش نشان می‌دهد و با دیگران کاری ندارد.

برداشت: بلبل چگونه می‌تواند از این گلستان به پرواز درآید، در حالی که شبنم از روی گل‌ها بلند نمی‌شود؟

برداشت: ما به قدری از دشت وجود عبور کردیم که حتی زخم‌های کوچک و عفونت‌ها هم نمی‌توانند ما را بیازارند.

برداشت: اگر در جوانی بخواهی سفر کنی، این کار را با شوق و سبکی انجام بده؛ زیرا در آینده و با سالخوردگی، این سفرها برایت دشوارتر خواهد شد و نمی‌توانی به خوبی از عهده آن برآیی.

برداشت: کرم و بخشش خداوند به هیچ کس وابسته به ایمان و اعتقاد او نیست. حتی کافران نیز از روزی و نعمت‌های خدا برخوردار می‌شوند و این به معنای تأثیر ایمان در دریافت روزی نیست.

برداشت: اگر از آسیب‌ها و سختی‌های دنیا در امان باشی و دل‌ باخته‌ای، باید بدان که عشق واقعی و حقیقی به آسانی به دست نمی‌آید و نیازمند جست‌وجو و درک عمیق است.

برداشت: من به خاطر طمع، دست خود را به گونه‌ای کشیده‌ام که دیگر هیچ نقشی از بساط زندگی من را نمی‌پوشاند.