غزل شمارهٔ ۳۷۹۶

برداشت: به خاطر خاطرات خوش، دلم تنگ و غمگین می‌شود؛ مانند آینه‌ای که از ریزش آب، کدر و زنگ‌زده می‌شود.

برداشت: ناله می‌کنم که آینه روشن صبح شنبه من به دلیل سایه‌های شب جمعه کدر و زنگ زده می‌شود.

برداشت: گوهر من به قدری درخشان و زیبا شده است که قفل در گنجینه به خاطر آن زنگ می‌زند.

برداشت: یک جرعه شراب در آنی می‌تواند به دل خسته از غم‌های طولانی جلا و تازگی ببخشد.

برداشت: آسمان به انسان‌های باصفا ظلم می‌کند و همیشه چهره‌اش از درخشندگی خویش کدر می‌شود.

برداشت: قلبی که به محبت و دوست داشتن آسیب می‌بیند، از مهر و عشق بیشتر از کینه و دشمنی آسیب می‌بیند و زنگ می‌زند.

برداشت: به خاطر اینکه از سخنان تلخ و گزنده زیاد آسیب دیده‌ام، حالا وقتی صحبت می‌کنم، کلماتم مثل آینه‌ای که بر اثر زنگار کثیف شده، ناواضح و تیره به نظر می‌رسد.