غزل شمارهٔ ۳۷۹۵

برداشت: چشم‌های تو مانند غزالی است که توجه پلنگ را به خود جلب می‌کند و زیبایی تو مانند حبابی از دریا است که بزرگ‌ترین و غول‌پیکرترین موجودات، یعنی نهنگ‌ها، برای آن هزینه می‌پردازند.

برداشت: در اینجا به یادآوری اشاره می‌شود که سرنوشت یا تقدیر همیشه با کسانی که قلب‌شان شکسته است در حال جنگ است و در این میان، افراد ضعیف و آسیب‌دیده، همواره در جستجوی نجات و آرامش هستند.

برداشت: از تسلیم در برابر عشق دست نکش، زیرا این شکارچی با دقت می‌تواند بزرگترین ماهی‌ها را از دریا بگیرد.

برداشت: این جمله به نوعی از سرنوشت و شرایط سختی اشاره دارد که آدمی در آن گرفتار آمده است. به طور کلی، گویی ناامیدی بر او سایه افکنده و راهی جز زحمت و دشواری پیش‌رو ندارد، مانند اینکه کشتی‌ای در دریا با خطراتی مواجه است و این خطرات می‌تواند او را به زوال بکشاند.

برداشت: چگونه می‌توان به چشم‌هایی که مانند جواهر هستند، به آب نگاه کرد؟ زیرا آب این گوهر باعث می‌شود که آینه زنگ بزند.

برداشت: هر کسی که مرا از بند عقل آزاد کند، من اسیر کسی می‌شوم که از غرب می‌آید و او مرا در چنگ خودش می‌گیرد.

برداشت: در این سرزمین، تو چه جایگاهی داری، صائب؟ ارزش آینه در این شهر که زنگ می‌زند، چقدر است؟