غزل شمارهٔ ۳۷۹۴

برداشت: از نوشیدنی، حالت و سرخوشی عجیبی به من دست می‌دهد و از تمیزی آیینه‌ام، گرد و غبار جمع می‌شود.

برداشت: من از هر کسی تا کنون اعتبار و حرمت گرفتم، اما حالا همه افراد از من اعتبار می‌خواهند.

برداشت: خورشید هر روز صبح به آسمان می‌آید، اما من هنوز از حالتی مغموم و غمگین خارج نشده‌ام. گویی هیچ‌کس به اندوه من توجه نمی‌کند و من همچنان در حالتی خمار و افسرده مانده‌ام.

برداشت: اگر نسیم به تو می‌خورد، بوی بنفشه و یاسمین از وجود تو به مشام می‌رسد.

برداشت: اگر عنصر مقدس نمی‌تواند جایگاه واقعی‌ام را به من نشان دهد، پس چرا در جشن او که مرا جزء مهمانانش به حساب می‌آورد، حضور پیدا کنم؟

برداشت: چرا از دشمن خود انتقام بگیرم، وقتی که خود زندگی روزی از من انتقام می‌گیرد؟