غزل شمارهٔ ۳۷۹۳

برداشت: چگونه می‌تواند آه یک موجود ضعیف کنترل شود؟ چگونه می‌تواند دست فقیر بر آتش بیفتد؟

برداشت: با اندوه، به آرزوهایم امیدوار بودم، اما نمی‌دانستم که این دنیا هم می‌تواند به رنگ آسمان درآید.

برداشت: چه نیازی به دام و گرفتار کردن در شکار توست؟ زیرا چشمان بازیگوش تو خود شکار را با تیر و کمان به دام می‌اندازند.

برداشت: از شرم عشق، حلقه‌ای که در خارج از دست است به درستی شکل می‌گیرد، هرچند که فاخته (پرنده‌ای با صدای خاص) بر درخت سرو لانه‌اش را بسازد.

برداشت: به دنبال نعمت‌ها و ثروت‌های ناسالم و بی‌اساس نباش، زیرا ممکن است با آنچه که داری، به جای خوشبختی تنها به دردسر و مشکلات بیشتری دچار شوی.

برداشت: زمانی که صبح فرا می‌رسد و کسی با دقت و جسارت عمل کند، امید وجود دارد که در یک لحظه بتواند همه چیز را تحت کنترل خود درآورد.

برداشت: از برقی که ناشی از حوادث است، نمی‌توان در برابر ناتوانی جستجو کرد، زیرا آتش از شعله‌ی اول می‌تواند به ریسمانی منتقل شود.

برداشت: اگر از خودت فاصله بگیری و کنار بروی، می‌توانی همچون ماه در شب عید بدرخشی و به اوج برسی.

برداشت: عجب نیست که شبنم ما به این دلیل که نمی‌تواند در هیچ جایی آرام بگیرد، رنگ و بوی باغ را به خود بگیرد.