غزل شمارهٔ ۳۷۹۲

برداشت: دل زخمی من به تلاشی برای از بین بردن درد نیاز دارد، اما اشک‌های من به خاطر یاد تو تلخ و شور می‌شود.

برداشت: من از بند وابستگی‌ها آزاد هستم و جای شگفتی است که کنار من، حتى بوریایی که نماد سادگی است، نمایان شود.

برداشت: دل من که زیر فشار ظلم است، به دشمن خود کینه‌ورزی نمی‌کند و همچون چراغی که خاموش شده، به سمت نسیم صبا می‌نگرد.

برداشت: اگر خطی از بناگوشم بیرون بیاید، دیگر چه چیزی می‌تواند داد من را از توی بی‌وفا بگیرد؟

برداشت: دل من به قدری از آرامش دور است و پریشان که انگار مانند زلف‌های شل و ول در هوا معلق است.