غزل شمارهٔ ۳۷۹۰

برداشت: اگر مسیح به ما کمک نکند و دل ما را تسکین ندهد، پس اگر در این درد و رنج هلاک شویم، هیچ درمانی برای ما وجود ندارد.

برداشت: ای کسی که با نفحات عیسی (علیه‌السلام) به قصه‌پردازی می‌پردازی، مراقب باش که بیمار ما از هوای آلوده به رنج می‌آید.

برداشت: بهشت در دست کسی است که به درستی و با نیت خوب قدم برمی‌دارد. اما کسی که به عقب برمی‌گردد و از راه خطا می‌رود، به نتیجه‌ای نخواهد رسید و نمی‌تواند به آن سعادت نزدیک شود.

برداشت: در این شعر به نوعی به نابلدی و بی‌توجهی به لذت‌های زندگی اشاره شده است. شاعر می‌پرسد که چرا به لاله (نماد زیبایی و عشق) طعنه می‌زنی؟ وقتی که امکان نوشیدن شراب وجود دارد، چرا از آن بهره‌مند نمی‌شوی؟ این به معنای دعوت به لذت‌بردن از لحظات زندگی و غفلت نکردن از زیبایی‌ها است.