غزل شمارهٔ ۳۷۸۶

برداشت: اگر در سفر نشسته‌اید، همچنان می‌توانید به عمق و رازهای عالم دست یابید و از موانع عبور کنید.

برداشت: اگر عزیز مصر اراده کند، می‌تواند به راحتی از هر جا به سفر برود، همان‌طور که بوی عطر پیرهنش به اطراف منتشر می‌شود.

برداشت: اگر بتوانی پاکی و صفای درون خود را همانند صدفی که در عمق دریا وجود دارد به دست آوری، می‌توانی از اشک‌های خود گوهری ارزشمند بسازی.

برداشت: آن‌چنان از خود فاصله بگیر که بتوانی مانند حبابی که از روی آب می‌جوشد و به آرامی می‌تکاند، سبک و رها به دیگر سو حرکت کنی.

برداشت: از عمق وجود و زندگی خود، به اوج نابودی و زوال برس. زیرا تنها در این حالت می‌توانی با تمام وجود و از صمیم قلب، لبخند بزنی و شادی را احساس کنی.

برداشت: ای گل، چنان آواز بخوان که بلبلان در چمن سرشار از زندگی بهار، بتوانند سر از خاک بیرون آورند.

برداشت: وقتی که بوی گل از بسته بودن غنچه خارج می‌شود، می‌توانی با نسیم صبح همراهی کنی.

برداشت: اگر بتوانی از تاریکی و سختی‌های زندگی نجات یابی، به جایگاه والایی همچون عزیز مصر خواهی رسید.

برداشت: به تنهایی و آرامش خاصی که در قبر وجود دارد، خودت را برسان، زیرا در دنیای مادی و خاکی، نمی‌توان به راحتی به آرامش دست یافت و از این دنیا که پر از غم و مشکلات است، رهایی پیدا کرد.

برداشت: به فراز و نشیب‌های زندگی عادت کن، همان‌طور که صائب اینگونه رفتار می‌کند، وگرنه مانند رشته‌ای که به دام می‌افتد، نمی‌توانی به هدف خود برسی.