غزل شمارهٔ ۳۷۸۴

برداشت: شکوفه لب من را از خودم جدا نمی‌کرد. اگر شوق من فقط به کلام و صدا محدود می‌شد.

برداشت: اگر محبوب من را با چشم خود می دید، در روزگار سختی که من در آن هستم، چه کاری می کرد؟

برداشت: ای کاش کسی بود که درد انتظار دیدار را از من می‌زدود و به من آرامش می‌داد.

برداشت: کسی که مرا از خاک جدا می‌کرد، نمی‌دانست که نام و یاد من بر روی این زمین باقی خواهد ماند.

برداشت: امروز، جغد ناز و زیبای پری را به همراه دارد که قبلاً خود را از سایه پرنده خوشبخت و بزرگی پنهان می‌کرد.

برداشت: اگر نمی‌دیدم چهره‌ی پیر و خسته‌ی دنیا را، به خاطر خنده‌ای که از دیدارش نصیبم می‌شد، دلم نمی‌خواست بر روی او بیندازم.

برداشت: اگر وجود انسان سهمی از بخشندگی و خیر داشته باشد، پس چرا صدف، که می‌تواند دریا را در خود جای دهد، دهنش را به ابر نمی‌گشاید؟

برداشت: اگر چشم صائب روشنایی بصیرت داشت، هرگز فرصت‌ها را رها نمی‌کرد.