غزل شمارهٔ ۳۷۸۳

برداشت: نمی‌توان تو را با یوسف مصر مقایسه کرد، همان‌طور که نمی‌توان آب زلال را با آب چاه سنجید.

برداشت: در روز قیامت، به دلیل شدت نور و هیبت آن، نمی‌توان با دلیرانه‌ترین نگاه‌ها به چهره زیبا و درخشان خدای متعال نگریست.

برداشت: شاید بتوان در دل سنگی تو با اشک و ناله جایی برای حسرت و عشق پیدا کرد، اما نگه‌داشتن زیبایی‌ها مانند نخی از گوهر، کار آسانی نیست.

برداشت: از آنجا که می‌توان از چهره معشوق گل چید، نمی‌توان از زیبایی گل که در نظر است، چشم پوشی کرد.

برداشت: نمی‌توان به راحتی از میکده به خانقاه منتقل شد؛ چون انسان با دل تنگ و خسته نمی‌تواند از خوشی‌های زندگی فاصله بگیرد و به مکان‌های معنوی روی آورد.

برداشت: سکوت کن، زیرا مانند قلمی که به هم ریخته است، نمی‌توانی با کلمات و صداهای دل‌تنگی‌ات، غم خود را بیان کنی.

برداشت: به خاطر زیبایی و جذابیت زیاد تو، انسان نمی‌تواند به سر خود کلاه بیندازد و توجهی به دیگر چیزها داشته باشد.

برداشت: وقتی موهایم سفید شود و بر سرم به دور بگردد، در این صبحگاه نمی‌توانم از سجده نماز غافل شوم.

برداشت: با تلاش و کوشش می‌توان از سختی‌ها و مشکلات عبور کرد، اما نمی‌توان به راحتی عشق و علاقه قلبی را از دل بیرون کرد.

برداشت: داغ و درد دل انسان باعث می‌شود که احساسات او به صورت بخار و دود از دلش به بیرون بیاید. اما مانند لاله‌ای که گلبرگ‌هایش سیاه نمی‌شود، نمی‌توان این درد را به سادگی خاموش کرد یا محو کرد.

برداشت: خداوند با مهربانی خود، راهی برای درمان دل صائب می‌گشاید؛ چرا که او به درد و بیماری‌ای دچار است که نمی‌تواند حتی آهی بکشد.