غزل شمارهٔ ۳۷۸۲

برداشت: برای رسیدن به آگاهی و دانایی، نیاز به تلاش و هوش داریم. نمی‌توان بدون تلاش و آگاهی، از محدودیت‌ها و زندگی روزمره‌ جدا شد؛ مثل این است که یک مورچه بخواهد پرواز کند و از زمین بلند شود، که این ممکن نیست.

برداشت: من به ناتوانی جسم خود راضی‌ام، زیرا مانند خطی از غبار، هیچ‌کس نمی‌تواند مرا از حاشیه‌ی جشن و سرور دور کند.

برداشت: عشق به خاطر حال نزار من تحت تأثیر قرار گرفت، زیرا هر چه که به راحتی به دست آید، با زور نمی‌توان به آن دست یافت.

برداشت: از خال معشوق خجالت می‌کشم زیرا سوختگی من به اندازه‌ای است که مانند تخم سوخته، دیگر نمی‌توانم در کار مورچه‌ای نقشی ایفا کنم.

برداشت: حضور در دنیا به مانند بهشتی است که در آن سکوت و آرامش حاکم است و نمی‌توان به راحتی این حالت را ترک کرد.

برداشت: مشکل دیگری که وجود دارد این است که نمی‌توان دل‌های مرده را مانند اجساد به خاک سپرد.

برداشت: می‌توان بر رگ خواب برق تسلط یافت، اما نمی‌توان دل ناآرام ما را صبور کرد.