غزل شمارهٔ ۳۷۷۸

برداشت: نمی‌توان مانع باده‌نوشان شد زیرا که به دست بسته نمی‌توان سبو را نگه داشت و هر چه در توانش بود، بخشش کرد.

برداشت: امید دارم که مهربانی خداوند، تو را به محبت و نیکی وادار کند، همانگونه که آتش سوزان را به باغی زیبا و دل‌انگیز تبدیل کرد.

برداشت: نوشته‌ای که با خط تو بر روی ورق آفتاب ظاهر شده، نشان‌دهنده‌ی زیبایی و شگفتی تو است که حتی این مورچۀ کوچک را نیز مانند سلیمان بزرگ کرده است.

برداشت: به خاطر شوق و دردی که از تو دارم، مغز من به قدری شکوفا شده که استخوان‌هایم را مثل پسته‌ای شاد و خندان کرده است.

برداشت: به نیکوکاران نیکوکاری کن و از مهربانی آسمان بهره‌مند شو، زیرا زمین از لطف و احسان این نیکوکاران بهره‌مند است.

برداشت: مجنون در هر جا که برود، به خاطر نیم نگاهی که لیلی به او دارد، مانند موجی در این بیابان حرکت می‌کند.

برداشت: لب تو آتش بر دل‌های بسیاری زد، اما مگر خداوند نمک از شور قیامت در این نمکدان قرار داده است؟

برداشت: هرگز روز خوب آن شخص بی‌رحم را فراموش نکن که نگاه بازی تو باعث شد از ظلم خود پشیمان شود.

برداشت: برخی از چیزها با وجود زیبایی طبیعی‌شان، ممکن است تنها به خاطر مقایسه با چیز دیگری کمتر دیده شوند. مثل اینکه اگر ماه در کنار خورشید قرار بگیرد، از زیبایی‌اش کاسته می‌شود، حتی اگر خودشان زیبا باشند.