غزل شمارهٔ ۳۷۷۷

برداشت: من تصمیم دارم سفری به درون خودم داشته باشم و احساسات و دل ناتوان خود را به حرکتی فعال و پویا تبدیل کنم.

برداشت: در میانه مسیر، مانند عیسی (پیامبر) توقف نمی‌کنم و از این مشکلات و سختی‌ها با همت و اراده قوی عبور خواهم کرد.

برداشت: لباسی که به طور موقت و عاریتی پوشیده‌ایم، مانند فصل بهار، روزی خواهد ریخت. به همین دلیل، من از خودم عطری مانند عنبر می‌سازم تا عطر بهار را به وجود بیاورم.

برداشت: به خاطر اشک‌های روی زمین، دامن آسمان را پر از ستاره‌های شب زنده‌دار خواهم کرد.

برداشت: اگر زنده باشم، زندگی‌ام را به خاطر افرادی که مثل شعله‌ های آتش سوخته‌اند، فدای آنها می‌کنم.

برداشت: من از شما خواهش می‌کنم که برای کمک به من در تلاش‌های بزرگ و مهم، همکاری کنید! چون می‌خواهم مانند کوه استوار و مقاوم باشم.

برداشت: اگر عقل و هوش کسی به حدی پایین بیاید که دلش را به راحتی بشکند، من او را با سنگ‌های گرانبها مجازات می‌کنم.

برداشت: اگر به خوشبختی و نور زندگی دست یابم، مانند صبح که تازه و پر انرژی است، می‌خواهم زندگی‌ام را دوباره تجربه کنم.

برداشت: همین قدر که من از این شراب سرم گرم شود، ببین چه کارهایی با زندگی و روزگار و اطرافم خواهم کرد!

برداشت: هنگامی که صبح فرا برسد و تنها چند نفس از زندگی‌ام باقی مانده باشد، آن را به آفتاب پیشانی‌ها تقدیم خواهم کرد.

برداشت: اگر به من باغ بهشتی دهند، من گوشه‌ای از دل را انتخاب می‌کنم و در آنجا ساکن می‌شوم.