غزل شمارهٔ ۳۷۷۲

برداشت: کسی که از نظر جسمی و ذهنی ناتوان است، نمی‌تواند در راه‌های دشوار سفر کند. مانند قطره‌ای که نمی‌تواند به دریا ملحق شود.

برداشت: فلک به حدی از اعمال خود ناراحت و پشیمان است که حتی نمی‌تواند به آسمان نگاه کند.

برداشت: کسی که به满意ت و قناعت خود را مشغول کرده، نمی‌تواند به زیبایی‌ها و جاذبه‌های دنیوی توجه کند.

برداشت: کسی که نتواند در دل ما جایی برای خود پیدا کند، دیگر نمی‌تواند در دل هیچ کس دیگری هم جایی داشته باشد.

برداشت: به قدری صدای ناله بلبل در فضای باغ دلخراش است که حتی غنچه‌ها نیز نمی‌توانند دکمه‌های لباس خود را باز کنند.

برداشت: هر کسی که طعم شیرین سکوت را چشیده باشد، نمی‌تواند به راحتی از آن دست بکشد و لب‌هایش را بکشد.

برداشت: اگرچه مسیح می‌تواند مردگان را زنده کند، اما او نمی‌تواند درد دل ما را درمان کند.