غزل شمارهٔ ۳۷۶۸

برداشت: از زیبایی خط یار، جلوه‌ی تازه‌ای پیدا شد و از عشق، جلوه‌ای دیگر مانند گل لاله در باغچه نمایان گشت.

برداشت: منظور این بیت این است که نقش و علامت زیبا و دلربایی که بر چهرهٔ محبوب کشیده شده، به گونه‌ای باعث اضطراب و افسوس کسانی می‌شود که دلشان را به آن شخص داده‌اند. این زیبایی به نوعی مثل دایره‌ای است که دور او را احاطه کرده و همین موجب می‌شود که دل‌های عاشقان در حسرت و پریشانی باقی بماند.

برداشت: حاشا که روز خوب آن بی رحم را فراموش کنم! که میان من و او لکه‌ای از غبار ظاهر شد.

برداشت: هرچند که مقام و رتبه بیضا (حکم) بالا نبود، اما به واسطه وجود او اعتبار و ارزش پیدا کرد.

برداشت: محبت در این دنیای خراب برای من حس غریبی داشت و روزگار، به سختی و با درد دل، آن را به من نشان داد.

برداشت: اگر تمام خاک زمین را به آب برسانند، نمی‌توان کسی را یافت که مانند من humble و خاکی باشد.

برداشت: آهو برای فرار از دام‌ها و خطراتی که در زمین وجود دارد، چه تلاش‌هایی کرده است، ولی چشمان بازیگوش تو باعث شده که زندگی‌اش به دنبال چیزهایی جالب و جذاب باشد.

برداشت: وقتی روز من به تاریکی افتاد، مانند زلفی که به هم ریخته است، کلمات و حرف های من هم با دشواری و ابهام بیان شد.