غزل شمارهٔ ۳۷۶۷

برداشت: چشمانم را همین شخص زیبا روشن کرد و دل من را شاد نمود، که حتی ذرات خاک من را هم سفید و پاک کرد.

برداشت: امید داریم که آن موجودی که ما را از دریا جدا کرده و تنها گذاشته، بر حال غریب و بی‌کس ما ترحم کند.

برداشت: نگاهی به کائنات و زیبایی‌های آن، حتی از کوچکترين بخش‌ها هم می‌تواند جاذبه و ناز خاصی به وجود آورد، مخصوصاً برای کسی که توانسته است با زیبایی‌های خود، همه چیز را زینت بخشد و آن را دلرباتر کند.

برداشت: وقتی که رد پای کسی بر زمین می‌ماند، چشم من در آنجا بسته می‌شود و اما آن شخص بلندمرتبه‌ای که دیدگاه من را بالا برد، مرا متوجه خود کرد.

برداشت: کسی که راهی به دل محبوبش پیدا کند، در روز قیامت مانند ستاره‌ای در آسمان درخشان خواهد شد.

برداشت: غم از دل من با نوشیدن شراب از بین نرفت و اکنون مات و متحیرم که در کدامین لحظه این احساس سنگین را در دل خود جای دادم.

برداشت: در اینجا به نظر می‌رسد که شاعر به نوعی از نیکی و لطف اشاره می‌کند. او می‌گوید که همچنان که ابر، قطرات باران را به زمین می‌ریزد، از دریای بخشش هم کسانی که نیاز دارند، بهره‌مند می‌شوند. در واقع، شاعر می‌خواهد بگوید که انسان‌ها در برابر نیکی‌ها و محبت‌ها کم‌تر از آن چیزی هستند که باید بپرسند یا خواسته‌ای داشته باشند، و این کرم و بخشش نیازی به سؤال ندارد.

برداشت: در این دنیا، افرادی که به اصول دینی پایبند هستند، به دو دسته تقسیم می‌شوند: آن که به دوازده امام در دین اسلام عشق و محبت ورزیده است، از دیگران متمایز می‌شود.

برداشت: عشق، مانند مهی که مصر را به چالش می‌کشد، نمی‌تواند به سادگی از کنار انتقام بگذرد و نادیده بگیرد. داستان زلیخا و یوسف نشان می‌دهد که عشق، حتی در شرایط سخت و غیورانه، نمی‌تواند از درد و انتقام دور بماند.

برداشت: کسی که دل خود را پاک و صاف کند، مانند شبنم در پیشگاه آفتاب درخشان می‌درخشد و به او نزدیک می‌شود.