غزل شمارهٔ ۳۷۶۶

برداشت: یار با لب‌های خوش‌رنگ و زیبا خود، زیبایی و صفایی را به نمایش گذاشته است و بهار دوباره حال خوش و نشاط این باده را به او بازگردانده است.

برداشت: آزاد کردن گره‌ای که در غنچه‌ای بسته شده، کار آسانی است، اما دل ما که گرفته و ناراحت است، دشوار است که بتوان آن را باز کرد.

برداشت: در این باغ، علم به بی‌ثمری می‌رسد، مانند سرو که درختی بلند و خوش‌نماست، اما همانند شعری نیکو که نویسنده‌اش را فراموش کرده‌اند.

برداشت: دنیا را به چشمان او تاریک کرد، هرچند در وجود او روحی مانند عیسی بود.

برداشت: من باید با دستان خالی مانند شانه‌ای، گره‌ای که باعث پریشانی و ناآرامی در زندگی همه است را باز کنم.

برداشت: پای او به زمین نمی‌رسد و از صدای سبک بودن و رفتن، نشان می‌دهد که در نهایت به جایی برمی‌گردد که قبلاً بوده است.

برداشت: عاشق از چالش‌ها و مشکلات نمی‌ترسد و هر کس که دل به دریا بزند، تحت تأثیر هیچ طوفانی قرار نمی‌گیرد.

برداشت: صائب مانند شبنمی در آفتاب درخشان ناپدید شد، زیرا او دل خود را پاک و زنده کرده بود.