غزل شمارهٔ ۳۷۶۴

برداشت: صبح با حالتی شاداب و سرمستی آغاز می‌شود و شب با حالتی از غم و افسردگی ادامه می‌یابد. خوشی و ناخوشی زندگی همواره در حال گذر است و لحظات خوب و بد هر کدام به سر می‌رسند.

برداشت: اگر در جلویم آیینه‌ای از شش سمت وجود داشته باشد، باز هم غبار چشمانم از هفت پرده می‌گذرد.

برداشت: بیا و از زیبایی و محبت بهره‌مند شو، چرا که عمر مانند وزش نسیم بهار سریع می‌گذرد و نباید این لحظات را از دست داد.

برداشت: هر چیزی که از پسری بدخلق به پدرش برسد، نشانه‌ای از آن است که در این زمانه، این وضعیت به طور کلی وجود دارد.

برداشت: همیشه بر تن تو، پیراهنی است که عرق می‌کند و قطرات با ارزش بر روی آن می‌نشینند.

برداشت: من در آغوش افق آن صبح غم‌انگیزِ زندگی‌ام را به یاد می‌آورم که دوران شادیم در غم و اندوه سپری می‌شود.

برداشت: به جز قلم من که مانند دریایی بزرگ و پرعمق است، چه چیز دیگری می‌تواند به زیبایی و عظمت از گنجینه‌های ناب بگذرد؟