غزل شمارهٔ ۳۷۶۳

برداشت: من با زخم‌های زبانی که روزگار به من می‌زند، سر می‌کنم و به همین دلیل تجربیات سخت و آزاردهنده‌ام مانند عفونت‌های پوستی به آرامی ادامه پیدا می‌کنند.

برداشت: کسی می‌تواند به خاطر موقعیت و ثروت خود مهم و با اعتبار به نظر برسد، اما واقعاً ارزشمند کسی است که برای عشق و محبت سرسختی و اعتبار خود را نادیده می‌گیرد.

برداشت: هر کس که به زیبایی‌ها و تنوعات زندگی نگاهی کند، مانند لاله‌ای سیاه با دل پر از درد و ناراحتی از کنار آن‌ها عبور می‌کند.

برداشت: با احتیاط و آرامش نفس بکش، زیرا کسانی که حساب‌ها را می‌دانند، زمان را سریع‌تر از آنچه که فکر می‌کنی، در نظر می‌گیرند.

برداشت: کسی که به غفلت زندگی می‌کند و از تجارب دیگران درس نمی‌گیرد، مانند شکارچیانی است که بدون زحمت و تلاشی از کنار شکار می‌گذرد و هیچ چیز را به دست نمی‌آورد.

برداشت: دل من در دستان یک بیابانگرد سرگردان بود، مانند موجی که به آرامی از کنار دریا عبور می‌کند.

برداشت: چه فایده‌ای دارد که به زیبایی تمام خود را بیارایی، در حالی که تمام عمرت در خواب و بی‌خیالی می‌گذرد؟

برداشت: به اندازه‌ای که از شراب در جام تو می‌نوشی، مست می‌شوی و اگر نه، دریا از این جویبار می‌گذرد.

برداشت: به زودی خودت را به محبوبی که در آتش عشق سوخته برسان، وگرنه زندگی‌ات چون جرقه‌ای زودگذر خواهد بود.

برداشت: از بی‌خبری خود غافل نشو و وقتت را بیهوده هدر نده، زیرا در این بین، فرصتها و زمان ارزشمند از دست می‌رود و هنوز کارهای زیادی باقی‌مانده است.

برداشت: عجب است که دیوار حتی روحی پیدا نمی‌کند در جایی که صحبت‌های معشوق رد و بدل می‌شود.

برداشت: با وجود اینکه خوبان به وعده‌های خود وفا نمی‌کنند، اما زندگی‌ای که در انتظار می‌گذرد، شیرین‌تر است.

برداشت: شخصی که دلش سرد و بی‌روح است، بر آن حال تأسف می‌خورد که از دنیای پر از تاریکی به سمت نور و روشنی یک شمع در کنار قبر می‌گذرد.

برداشت: در باغی که تو حضور داری، گل‌ها به طرز زیبایی و با سبکی چون سواران با وقار حرکت می‌کنند و جلوه‌ای خاص دارند.