غزل شمارهٔ ۳۷۶۲

برداشت: وقتی که روشنی چهره‌ات از پس پرده نمایان می‌شود، مانند قطراتی که از پیراهن آفتاب می‌چکد.

برداشت: زندگی برای آنهایی که در سوگ و غم هستند، بسیار سخت و دردناک می‌گذرد. ناراحتی و اندوه آنها مانند آتشی است که با اشک‌هایشان خاموش نمی‌شود و همچنان به سوزش ادامه می‌دهد.

برداشت: چه فایده‌ای دارد که در دیار خودم زندگی می‌کنم؟ وقتی که عمرم مانند نرگس در خواب می‌گذرد.

برداشت: از جلوی خرمن من، نور آفتاب به آرامی می‌گذرد و چون ماهتاب، نرم و زیباست.

برداشت: چگونه ممکن است کسی در برابر جذبه و زیبایی طبیعت بی‌احساس باشد؟ وقتی که زیبایی گل‌ها و لاله‌ها در اطرافش به قدری چشمگیر است که هر انسانی را به فکر و تامل وا می‌دارد.

برداشت: توبه سنگین ما ممکن است با خطر مواجه شود اگر بهار این‌گونه شاداب و پرطراوت بگذرد.

برداشت: کسی که در فصل شکوفایی و زیبایی، از لذت و شادابی غافل شود، همچون فردی است که به سختی و تشنگی هر لحظه زندگی می‌گذرد و از آب حیات بی بهره است.