غزل شمارهٔ ۳۷۶۰

برداشت: تو آن کسی نیستی که بتوانی بدون خروج از خودت، به جایی برسی و از مشکلاتت رها شوی.

برداشت: آدمی که برای خودکشی خود را آماده نکرده، مثل شمع نمی‌تواند از جشن دنیا چیزی به دست آورد، پس چگونه می‌تواند با تاجی از طلا از این دنیا برود؟

برداشت: در روزی که از درخت خشک تو، گل می‌توان چید، در بهاری که زیر پر و سایه‌ات قرار داری.

برداشت: خوشا به حالت که در زمانی ستیزه و جنگیدن با آسمان برای تو جالب است که می‌توانی به آسمانی دیگر پناه ببری.

برداشت: اگر با داغ عشق آشنا شوی، امروز می‌توانی در روز قیامت در زیر نور خورشید قرار بگیری.

برداشت: اگر نفس را به سینه نگرفته‌ای و مهارت غواصی در دریا را نداری، چگونه می‌توانی مروارید حقیقت را از اعماق آن بیرون بیاوری؟

برداشت: تو آن‌قدر از خود بی‌خبر و غافلی که نمی‌توانی راهی به مقصد واقعی‌ات پیدا کنی.

برداشت: اگر مانند صدف، در انتظار باران و آبی که بر سرت بریزد، ساکت و خاموش بمانی، می‌توانی از نهر زندگی، جواهراتی از آب به دست آوری.

برداشت: تو که از صفای درون خود بی‌نصیب هستی، چگونه می‌خواهی از زیبایی چهره‌ی ماه، نکته‌ای برداری؟