غزل شمارهٔ ۳۷۵۹

برداشت: از زیر فشار بی‌تفاوتی، صبر و بردباری من جانم را به زحمت انداخت و به خاطر ناراحتی بی‌دلیل، نمی‌توانم از جا برخیزم.

برداشت: نسیم صبحگاهی به خاطر بوی عطر پیراهن مصری مست و بی‌حواس می‌شود، چرا که راهی برای رسیدن به آن غنچه در گریبان ندارد.

برداشت: من در آن لحظه که دلم از غم پاره پاره بود، دست خود را شستم و به کندن موهای پیچیده و زیبا پرداختم.

برداشت: من از خطی که بر روی بدن مور وجود دارد شگفت‌زده هستم، زیرا نمی‌دانم چطور لب‌های تو می‌توانند طعمی از خنده‌های پنهان را به وجود آورند.

برداشت: اگرچه قلم من در کار نوشتن، از عشق و شوق لبریز و پرحرارت است، اما این احساس به راحتی و آسانی به پایان نمی‌رسد.

برداشت: آه، که امروز دل من به غنچه‌ای نیاز دارد تا مشکلاتش را حل کند؛ دوست دارم با نسیمی به صد گلستان بروم.

برداشت: چرا لب تو که در زیر خط سبز پنهان شده، مثل این است که مورچه‌ای حلقه سلیمان را برداشته است؟

برداشت: به جای طوطی خوش‌صدا و شیرین‌زبان که فقط صائب از هند به این سرزمین بدبخت شانس آورده و آمده به اصفهان؟