غزل شمارهٔ ۳۷۵۸

برداشت: گردن سفید او باعث شد که دست من از کار بیفتد، مانند اینکه خوشنویسی که قلمش از دستم پرت شده باشد.

برداشت: جز خط تو که چشم‌ها را روشنی می‌بخشد، چه چیزی می‌تواند بینایی را پاک کند و غبار از دیده‌ها بزداید؟

برداشت: چرا باید به میکده بروم و درد و رنج ناشی از خماری را تحمل کنم، وقتی که می‌توانم با خون کسی که این درد را می‌شناسد، آن را پشت سر بگذارم؟

برداشت: در این شعر، گویا شاعر حس می‌کند که اگرچه او در حالتی غم‌انگیز و پر از درد است، اما دیگران از این وضعیت او بی‌خبر هستند. او به نوعی از دل خودش و به یاد خاطرات تلخ و غمگینش سخن می‌گوید، در حالی که دیگران نه تنها احساسی از این درد ندارند، بلکه حتی شاید به آن بی‌اعتنا باشند. شاعر به نشانه‌ای از زیبایی و تلخی در نفس وجود خود اشاره دارد که به نظر می‌رسد در دل او باقی مانده، حتی اگر دیگران متوجه آن نشوند.

برداشت: به خاطر ضعف جسمی‌ام روی زمین نشسته‌ام، اما امیدوارم که ضربان قلبم مرا به کوی معشوق ببرد.