غزل شمارهٔ ۳۷۵۷

برداشت: چطور می‌توانم تحمل کنم که از وجودم دوری کنم؟ من کسی هستم که در دوری تو خوابم می‌برد.

برداشت: از روی نوشته‌های اعمالت شرمنده باش، تا کی می‌خواهی نامه‌ات پر از حرف و خواب باشد؟

برداشت: در زمانی که برتری و قدرت مشتی افراد کم‌ظرفیت است، چه کسی می‌تواند از زیبایی و درخشش شبنم در برابر آفتاب بگوید؟

برداشت: من و دوری از آن خانقاه، نانوشته‌است که خدا نکند! مگر این‌که مرا از مهمانی تو بیرون ببرد شراب.

برداشت: ما جز آه و ناله‌ای در دل نداریم، که در میان این اختلافات و جدایی‌ها، دلمان از غبار و نابسامانی پاک شود.

برداشت: من گرفتار زیبایی و دلفریبی خود شده‌ام، گویی که از انعکاس آب آینه، خواب در چشمانم پراکنده شده است.

برداشت: کجاست کسی که خبر از گذشته‌های دور به من بگوید؟ از این گرد و غبار که بر اثر سجده کردن بر آن فرستاده شده به آن مقام بلند برسم.