غزل شمارهٔ ۳۷۵۶

برداشت: بر روی قبر بزرگ مردان شجاع نروید، زیرا که ابر، نمی‌تواند نور خورشید را خاموش کند.

برداشت: به سرعت حرکت کن تا بهتر و زودتر به هدف دلخواهت برسی، زیرا مانند تیری که از کمان پرتان می‌شود، باید از دیگران فاصله بگیری تا به موفقیت دست یابی.

برداشت: به دل خود راضی باش و قناعت کن، چون اینکه نان و آب دنیا می‌تواند مرد را به ذلت وادارد.

برداشت: اگر شخصی در مسیر زندگی تنها باشد و همچون گردبادی به راهش ادامه دهد، مشکلات و موانع (مثل خاری که در مسیر است) به او کمک می‌کنند تا بال و پر بگیرد و بتواند از پس دشواری‌ها برآید. این نشان می‌دهد که در عین تنهایی و چالش‌ها، انسان می‌تواند به قدرت و رشد دست یابد.

برداشت: اگر دل غمگین و پر دردی که دارم فشار بیاورد، از درونم به جای خون، دود برخواهد خاست.

برداشت: نیازی به شمشیر برای تیزدستان نیست، چون در دستان دشمن من خود من به اندازه کافی سلاح جنگ دارم.

برداشت: از انسان‌های دردکشیده، مس من به طلا تبدیل شد، چرا که دیدن چهره زرد او، جوهر واقعی وجود من است.

برداشت: به خود مغرور نشو و به دشمنی که ظاهراً ضعیف و خاکی است، اعتماد نکن. زیرا همان‌طور که آتش از زیر خاکستر شعله‌ور می‌شود، او نیز ممکن است به ناگاه خطرناک شود.

برداشت: هرچند که به دیر و دشواری به هیجان آمدم، اما خوشحالم که هرچه دیرتر به اوج می‌رسم، این احساس پس از آن زودی سرد نمی‌شود.

برداشت: چهره‌ی جهان از نور ماه روشن شد و مانند ماه تابناک گردید، به‌طوری که هیچ‌کس، حتی کافران، نتوانند به خاطر طمع و حسد رنگ زردی به خود بگیرند.

برداشت: عجب است که در دل صائب خوشحالی و لذت نفوذ کند، در حالی که او با دردها و سوزش‌های متعدد روبروست و بر سرش بارها زخم‌ها و آسیب‌های روحی وجود دارد.