غزل شمارهٔ ۳۷۵۴

برداشت: چهره زیبا و تازه محبوب به قدری دل‌فریب است که گلی که در حال چیده شدن است، جذابیت خاصی دارد.

برداشت: با وجودی که از زیبایی‌های جهان دورافتاده و بی‌روح شده، اما هنوز هم به‌واسطه‌ی بوی خوش شراب، جذابیت و زندگی را تجربه می‌کند.

برداشت: دل تنگ و حساس او به هر چیز کوچکی آزرده می‌شود، وگرنه لب‌های زیبا و شیرینش به قدری جذابند که هر کسی تمایل دارد آن‌ها را بچشد.

برداشت: می‌توان هنوز از زیبایی و جذابیت او بهره‌مند شد و گرما و تازگی وجودش را از دست نداده است؛ هنوز نشانه‌های حیات و شادابی در او وجود دارد.

برداشت: هنوز زمان برای استفاده از نعمت‌ها فرا نرسیده و این باغ هنوز میوه‌های تازه‌ای دارد که می‌توان برداشت کرد.

برداشت: عشق و زیبایی او هنوز تاثیرگذار و دیوانه‌کننده است. هنوز هم کوچه زلفش پر از شور و زندگی است و دل‌ها را می‌کشاند.

برداشت: کسی که از سخن شیرین و دلنشین بهره‌مند است، به‌راستی لیاقت دارد که با کلامش خیر و نیکی به دیگران برساند، نه اینکه به گزیده‌ها و انتخاب‌های بدی دچار شود.

برداشت: وقتی عطر گل به مشام می‌رسد، دل آدم آشفته می‌شود و این طبیعی است، ولی غیر از این، آواز غم‌انگیز صائب هم شنیدنی و جذاب است.