درین بهار به گلزار رفتنی دارد
به پای بوی گل از خود گذشتنی دارد
دربارهٔ این سروده
در این شعر به زیباییهای بهار و احساسات مرتبط با آن اشاره شده است. شاعر از گلها و نرگسها سخن میگوید که با شکفتنشان، امید و شادابی را به ارمغان میآورند. او بر زیبایی باغ و گلستان تأکید میکند و از عشق و خاطرات دلخوشکنندهای صحبت میکند که در دل دارد. همچنین به ناامیدی و ترس از دست دادن عشق نیز اشاره شده است، که شاعر را وادار به احتیاط میکند. در نهایت، شاعر به محدودیتها و ناتوانیهای انسانی پرداخته و تلنگیری به حقیقت و نیاز به ارتباط با زیباییهای زندگی میزند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
کنون که نرگس شهلا گشود چشم از خواب
به چشم روشنی باغ رفتنی دارد
ز نوبهار برومند گردد امیدش
به توبه هرکه امید شکستنی دارد
ز برگریز خزان، بلبلی است فارغبال
که زیر بال و پر خویش گلشنی دارد
به چار موجه وحشت فتد ز یاد بهشت
ز گوشه دل خود هر که مأمنی دارد
مرا به گوهر شب تاب رشک می آید
که در چراغ خود از آب روغنی دارد
ز بس که چشم من از چشم شور ترسیده است
به خانه ای ننهد پا که روزنی دارد
برون ز اطلس گردون نمی رود صائب
علاقه هرکه چو عیسی به سوزنی دارد