غزل شمارهٔ ۳۷۵۱

برداشت: دل خسته و غمگین، از خشکی و بی‌حالی زمین که نه گلی دارد و نه رنگی از زندگی.

برداشت: از زاهد خشک و بی‌روح درباره‌ی مسیر خرابات (محل می‌خواری) سوال نکن، زیرا او که در محدودیت‌های خود گرفتار است، نمی‌تواند راه درست را بشناساند و نظمی در زندگی ندارد.

برداشت: اگر با جدیت و تلاش به خواسته‌ها و آرزوهای خود بپردازیم، به زودی برکت و روزی به سراغ ما می‌آید؛ اما اگر بی‌توجه و بدون تلاش باشیم، نمی‌توانیم به چیزی دست یابیم.

برداشت: این دنیا پر از بی‌تابی و جنون است و انسان هیچ کنترلی بر سرنوشت خود ندارد. او از حرکات و تغییرات آسمان و طبیعت هیچ خبری ندارد و در واقع، در مسیر زندگی خود ناآگاهانه قدم بر می‌دارد.

برداشت: آهو که از ترس صیاد در حالت وحشت است، دیگر هیچ وابستگی به زندگی و جان خود ندارد.

برداشت: دریادلان هرگز نمی‌توانند بدون داشتن برگ‌های حنا، درختی باشند که در پاییز میوه دهد. به عبارت دیگر، برای رسیدن به زیبایی و شکوفایی، نیاز به شرایط و زمینه‌های مناسب است.

برداشت: گل به خاطر زیبایی او بدون حجاب برداشت می‌کند، جز کسی که گل‌فروش، غم بلبلان را در نظر ندارد.

برداشت: همهٔ مهربانی و رحمت در وجود اهل دل است، زیرا آن‌ها مانند میوه‌های بهشت هستند که هیچ سختی و زحمتی ندارند.