غزل شمارهٔ ۳۷۵۰

برداشت: دل تاریک و ناامید از غم و اندوه زندگی ترسی ندارد، چرا که درد و رنج به مانند خون مرده دیگر نمی‌تواند آزار برساند.

برداشت: افراد بی‌فکر و نادان از تغییرات و ناآرامی‌های جهان بی‌خبَرند و در نتیجه، از چالش‌ها و خطرات زندگی احساس نگرانی نمی‌کنند.

برداشت: به اندازه‌ای که تلخی مشکلات زیاد است، شیرینی خوشی‌ها نیز به همان اندازه خواهد بود؛ مگر اینکه وابستگی به شکر و لذت وجود نداشته باشد.

برداشت: به کسانی که نفاق دارند، اعتماد نکن و از آن‌ها انتظار خوبی نداشته باش؛ زیرا درون آن‌ها شب تاریکی وجود دارد و هیچ نور و روشنی در آن نیست.

برداشت: در دل ما احساساتی شدید و سوزانی وجود دارد که نه تنها از گذشته باقی مانده، بلکه در حال حاضر نیز تازه و زنده است. در این باغ، با وجود خامی و ناپختگی، میوه‌ای به بار نخواهد نشست.

برداشت: بلبل از گل شکایت می‌کند، اما این نشان‌دهنده نادانی اوست، زیرا هرچه سوخته شود، باز هم از آن شعله‌ای باقی نمی‌ماند.

برداشت: شخصی در نظرها گرامی و ارزشمند است که همچون گل نرگس، به خاطر احترام و ادب، از پای خود چشم برنمی‌دارد و به سوی دیگران نگاه نمی‌کند.

برداشت: ما در این دنیای مادی به شکلی سرخورده و درمانده‌ایم، زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند محبت و عشق را از زمین و دنیای مادی جدا کند.