غزل شمارهٔ ۳۷۴۹

برداشت: چه اهمیتی دارد که دانه‌ای خال وجود داشته باشد؟ اسب هم از چشم زخم نمی‌ترسد.

برداشت: اگر این پزشک مهربان به درد و ناله من توجهی ندارد، پس چرا همیشه باعث می‌شود که من در رنج و عذاب باشم؟

برداشت: فریاد دل شتابزده و مضطرب به آهوهای وحشی نمی‌رسد و این دل رمیده اهمیتی به نصیحت و پند دیگران نمی‌دهد.

برداشت: هرکه زبانش شیرین و فریبنده است مانند بادام نرم و خوشمزه می‌افتد؛ این فرد همیشه در زندگی‌اش و در روابطش با دیگران، دور و برش پر از خوشی و نیکی است.

برداشت: هر فردی به اندازه تلاش و اراده‌اش، از غم و ناراحتی رنج می‌برد. به عبارتی، میزان ناراحتی هرکس به اندازه همت و کوشش اوست؛ همان‌طور که یک کمند به اندازه بلندی‌اش چرخش دارد.

برداشت: من به خاطر نیروی جادویی نرگس چشم‌هایش نابود می‌شوم، زیرا زنده‌ام به نگاه او که مرا به سمت خود می‌کشد.