غزل شمارهٔ ۳۷۴۷

برداشت: کسی که در زندگی خود حتی از دو دنیا هم غمی دارد و همواره در حال اندوه و افسردگی است، در واقع حالتی از عمیق‌ترین احساسات را تجربه می‌کند و به نوعی به غم خود تعلق خاطر دارد.

برداشت: تو از راز و رمز دلخبر نیستی، پس چگونه می‌توانی درک کنی که درون گودالی که به سمت جیب فرو رفته چه حسی وجود دارد؟

برداشت: با وجود اینکه دنیای نابودی و عدم به شدت خالی و بی‌اسب است، اما در دل آن، دامن سرسبز و خوشبوئی از طبیعت زنده و شاداب وجود دارد.

برداشت: از شکایت درباره روزی دست بردار، زیرا کعبه که بهترین و مقدس‌ترین مکان است، با وجود تلخی و شوری همین آب زمزم زندگی می‌کند.

برداشت: به هزار جان پاک فدای شمشیر تو می‌شود که در باز کردن دل‌ها لحظه‌ای شگفت‌انگیز دارد!

برداشت: لب پیاله از شادی پر نمی‌شود، زیرا زمین میکده از خوشی و بی‌غم بودن پر است.

برداشت: هرگز اجازه نده که شجاعت تو را به سمت خطر بکشاند، زیرا ممکن است در یک لحظه خاص، عواقب بدی در انتظار تو باشد.

برداشت: تو به شدت در دنیای افکار و خیالات خود غرق شده‌ای و نمی‌دانی که افکار و اندیشه‌های ما نیز دنیای خاص و معنایی دارند.