غزل شمارهٔ ۳۷۴۶

برداشت: هرکسی که آرزوی داشتن گلی تازه را در دل دارد، در وجودش نشانه‌هایی از زیبایی و شادابی را می‌تواند ببیند.

برداشت: اگر انگیزه و عزم تو به توکل بر خدا قوی باشد، هیچ مانعی نمی‌تواند جلوی تو را بگیرد؛ زیرا در هر موقعیتی امکان عبور وجود دارد و به هر طریقی می‌توان بر مشکلات فائق آمد.

برداشت: من کسی هستم که روزم در پشت دستم غم و اندوهی عمیق است، و اگر نه، گل‌ها نیز خارهایی دارند که در دامنشان گره خورده است.

برداشت: مانند موجی که بدون خطر از دریا به ساحل می‌رسد، هر کسی که از اعتماد و توکل برخوردار باشد، به اهدافش دست می‌یابد.

برداشت: اگر کلاه آتشین به طور کج برود، جای تعجبی نیست؛ چون گل چراغ به دلیل سوزش خود، مانند پروانه‌ای که به دور بلبل می‌چرخد، این گونه رفتار می‌کند.

برداشت: به پای هر کسی که در اثر گلوزی و زیبایی دچار مشکل شده، خاری وجود ندارد. چون قفس به خودی خود نشان‌دهنده‌ این است که بلبل در آن زندانی است و گل در آن نمی‌تواند به طور آزاد رشد کند.

برداشت: غیرت چون تیشه‌ای مجروح، به جان ما آسیب زده است و اگر نه، کوهکن ما به‌ خوبی می‌تواند فشار را تحمل کند.

برداشت: کدام نور و درخشندگی از ابرها بیرون آمده و به جلو تاخته است؟ چرا که کوه طور گواهی بر شگفتی‌ها و لرزش‌های بی‌نظیری دارد.

برداشت: کدام موضوع مهم و ارزشمند در نظر دل وجود دارد که به خواسته‌های این دو جهان توجه کند؟

برداشت: جز شکست و افت ما که ثابت مانده، پیشرفت همه دیگران در حال نزول و کاهش است.

برداشت: فریب ظاهر و ظاهری که از دشمن بدسرشت نشان داده می‌شود را نخور؛ چراکه قدرت واقعی او مانند آب روی تیغ است که به راحتی می‌تواند از زیبایی و ظرافت خود عبور کند و آسیب برساند.

برداشت: تو کسی هستی که از فکر به پایان کار بی‌خبر و بی‌خیالی، وگرنه یک تصویر بی‌روح تنها تأملی بی‌معنا دارد.