غزل شمارهٔ ۳۷۴۵

این شعر درباره زیبایی و احساسات عاشقانه است. شاعر صراحی یا ظرفی را توصیف می‌کند که صبحگاهی زیباست و مانند بلبل به گل محبت دارد. او می‌گوید که توصیف این زیبایی‌ها به زبان شانه‌ها پیچیده می‌شود و نمی‌توان بهشت را با زلف زیبای او مقایسه کرد. شاعر خودش را مانند دودی می‌بیند که به شعله عشق می‌نگرد و دلش پیوندی با محبوبش دارد. او از حال و ناامیدی دیگران می‌پرسد و می‌گوید که کسی نمی‌تواند به مشکلات او پی ببرد، زیرا او به ایمان و توکل خود اعتماد دارد.