غزل شمارهٔ ۳۷۴۲

برداشت: شراب روز، عاشق دل لاله را غمگین کرده است. از این حرف ساده عبور نکن، چون عمق و معنی مهمی دارد.

برداشت: نور مشعل خورشید مانند نور کرم شب‌تاب است، یعنی مدت زمان کوتاه و کم‌نور است. درست مانند این که زلف تو، روز مرا تاریک می‌کند.

برداشت: هر کسی که عمق و فهم بیشتری دارد، می‌تواند از سکوت و آرامش خود بهره‌مند شود و به گنجینه‌ای ارزشمند دست یابد، مانند اینکه صدف با نور ملایم، لؤلؤی زیبا تولید کند.

برداشت: چگونه ممکن است که ماه با چهرهٔ دلربای او ندرخشد؟ او به ناز بر روی بالش خورشید تکیه کرده است.

برداشت: به سرعت و بی‌وقفه در حال حرکت هستم، مانند سیلابی که در راه خود پیش می‌رود. از تو می‌خواهم که توجهی به من داشته باشی تا مرا کنترل کنی و از سرنگونی جلوگیری کنی.

برداشت: چگونه می‌توانم شعله‌ی ناراحتی‌ام را بیرون نریزم؟ زیرا دلم مثل منبع آتش، هزار راه برای بیان احساساتش دارد.

برداشت: با اشتیاق و شور، درب دلم را گشود، اما افسوس که هیچ کس نیست تا نگاهی به این دنیای بسته من بیندازد و از آن خبر بگیرد.

برداشت: در اهدای نیکی و کمک به دیگران، نباید به انتظار پاداش و نتیجه باشید؛ چون اگر چنین بود، افراد بسیاری با استعداد و هنری همچون یوسف وجود داشتند که رها شدند و کسی به آنها بها نداد.

برداشت: کسی که به تأمل و تفکر در مورد خود و زندگی‌اش نمی‌پردازد، همیشه در حال تحمل مشکلات و ناملایمات است و از نظر عقل و فطرت در جایگاه مناسبی قرار ندارد.