غزل شمارهٔ ۳۷۴۰

برداشت: کسی که به یاد تو و با خیال تو زندگی می‌کند، هر لحظه که نفس می‌کشد، حیات و زندگی تازه‌ای را تجربه می‌کند.

برداشت: زبان خاموش آسیبی نمی‌بیند؛ این برداشت واضحی است که از این خوشه برداشت شده است.

برداشت: نگران نباش اگر چرخ دوران به آرامی نمی‌چرخد؛ زیرا این پیاده‌ای که در مسیر است، در جلو چرخ‌های زیادی دارد.

برداشت: در خانه‌ی کسی که قناعت را در نظر دارد، همیشه جشن و سرور برقرار است؛ زیرا او مثل ماه نو از چیزهای کم و ساده‌ی خود لذت می‌برد و به آن راضی است.

برداشت: گل به خاطر آواز بلبل به خاک و خون افتاد، چرا که این سخن فقط برای کسی است که به شنیدن کلام و پیام توجه دارد.

برداشت: هنر در شرایط فقر و دشواری، عیب‌های خود را به نوعی پنهان می‌کند و خود را به نمایش نمی‌گذارد. مانند این که نان گندم برای فرد فقیر طعمی شبیه نان جو دارد و در واقعیت لذت واقعی را از دست می‌دهد.

برداشت: در جایی که هدف مشخصی وجود ندارد، خطر بیشتری از نشانه‌های بی‌مبنا وجود دارد و مسافر باید با احتیاط بیشتری پیش برود.

برداشت: افراد بدبین و تیره‌دل به سبب اندیشه‌های بی‌حاصل و سطحی خود، مانند جریانی از زباله و بی‌ارادگی در حرکت هستند و نمی‌توانند پیشرفت کنند.

برداشت: دل انسان به مانند دانه گندم زیر خاک شکسته می‌شود، و هرکسی که به این حالت و نشئه علاقه‌ای داشته باشد، می‌تواند از آن بهره‌مند شود.

برداشت: کاروان هستی و موجودیت هرگز از هم جدا نمی‌شود، چرا که جهان واقعی در حال حرکت و پیشرفت است.

برداشت: بی‌قراری صائب ناشی از عشق است و همان‌طور که موج دریا به سمت دریا کشیده می‌شود، این عشق هم او را به سمت خود می‌کشد و باعث اضطرابش می‌شود.