غزل شمارهٔ ۳۷۳۷

برداشت: فاخته تنها به عشق او فکر می‌کند و در هر کسی که نگاه کنی، این نشان و نشانه عشق را دارد.

برداشت: کسی که به دنیا و آخرت توجهی ندارد، حتماً فردی آگاه و بصیر است؛ زیرا در دل او آرزوها و تمایلاتی وجود دارد.

برداشت: از هر ذره و چیز کوچک به سادگی نگذرید، زیرا در پس آن، همواره حقیقتی بزرگ و درخشان نهفته است.

برداشت: در این فضا، هر قطره‌ای که به آن نگاه می‌کنم، سهم خاصی از برکت عمومی او را داراست.

برداشت: عشق بارها قلب مرا سوزانده و آن را به باد داده است. با این حال، دل من همچنان آرزوهای خامی دارد.

برداشت: دست‌ها و دل خود را از وابستگی‌ها و عشق‌های دنیوی پاک کن، زیرا کسی که این طهارت را دارد، در نماز با خدا ارتباط واقعی برقرار می‌کند.

برداشت: گلی که بوی آن باعث شده من از خودم بی‌خود شوم، هزاران مرحله بیشتر از رنگ و بوی خودش دارد.

برداشت: لب‌های زیبا و آبدار او مرا به یاد عهدی می‌اندازد که داشتم. در این حالت، مثل سنگی که تحت فشار است و در دلش غم و اندوه دارد، من هم با دردی غمگین و مستانه در دل خود احساس می‌کنم.

برداشت: کسی که مانند گوهر ارزش و اعتبار دارد، می‌تواند از تاج پادشاهان، مرکزی برای حکمرانی و عظمت بسازد.

برداشت: ای خوش ذوق و بی‌خود، به خاطر حالتی که داری، مرا آزرده نکن، زیرا اگر در این میخوارگی باده‌ای وجود دارد، آن از وجود سبو است.

برداشت: از چشمان ما که اشک‌های پاک می‌ریزد، در جایی که آب به اندازه‌ای ارزشمند است که مانند آب چشمه می‌تواند بهره‌مند شود.

برداشت: عارفی به زیبایی و دلنشینی یک گل وحشی اشاره کرده و می‌گوید که نمی‌داند این گل به چه رنگ و بویی است. این جمله نشان‌دهنده‌ی شگفتی و کنجکاوی او نسبت به زیبایی‌های طبیعت و ناشناخته‌ها است.