غزل شمارهٔ ۳۷۳۶

برداشت: من از نوشیدنی خوش‌رنگی لذت می‌برم که رنگش یادآور رگی است که تلخی محبوب تندخو را به یاد می‌آورد.

برداشت: قطره شبنم که صبح به خورشید نزدیک می‌شود، نماد امید من است که همچنان به جستجویش ادامه می‌دهد.

برداشت: چطور می‌تواند نور خورشید که نماد صداقت و یکرنگی است، در زمانی که واقعیت‌ها و حتی افراد دو رو دارند، خود را نشان دهد؟

برداشت: شیطان به خاطر تکبرش گردن خود را با طوقی زینت کرده، و هر که را که بنگری، در واقع او نیز این طوق را در دل خود دارد.

برداشت: از عطر یاسمن، ذهنم سرزنده است؛ اما نمی‌دانم که گل امید هم بویی دارد یا نه.

برداشت: از گلزار شهادت خارج نشو، زیرا جز با شمشیر نمی‌توان از آنجا گذر کرد و دیگر آبی در آنجا وجود ندارد.

برداشت: به دنبال نشانه‌ای از آزادی در آسمان نباش، زیرا خودشان هم از زنجیرها و محدودیت‌ها رنج می‌برند و به نوعی اسیر وضعیت خود هستند.