غزل شمارهٔ ۳۷۳۴

برداشت: دل ما که از عشق دور شده، از وطن شکایت دارد و گوهر دلمان، که پر از غم و درد است، از یمن و سرزمین‌های دیگر خبر می‌دهد.

برداشت: یک نفر آمده و می‌رود، روح‌های سبکبال مانند شکوفه‌ها هستند که لباس احرامشان به جای کفن است.

برداشت: هر کسی که به دل و اندیشه‌ی واحدی دست پیدا کند، مانند غنچه‌ای می‌ماند که در تنهایی خود می‌درخشد و در عین حال در جمع نیز حضوری خاص دارد.

برداشت: دل کسی که سوخته است، مانند لبانی شیرین و شکرین می‌شود. همچنان‌که طوطیان با پر و بال خود، به باغ و چمن می‌پردازند و از زیبایی‌های آن بهره‌مند می‌شوند.

برداشت: سهیل، هرچند به گونه‌ای بی‌خیال و رندانه در حال حرکت است، ولی همچنان چشمانش به سمت یمن دوخته شده است.

برداشت: دل مانند خزانه‌ای می‌شود که پر از جواهرات است، زیرا مانند دریا هزاران مهر و عشق را در خود دارد و این احساسات از عمق وجودش زبانه می‌کشد.

برداشت: باد صبا مانند یک فرستنده است که نامه‌هایی را از هر غزال به آن گیسوی چادر پیچ و پرشکن می‌فرستد.

برداشت: کسی که به زیبایی و جذابیت چشم‌ها توجه دارد، می‌تواند با کلامش دل‌ها را شاد کند و سخنانی دلنشین بگوید.

برداشت: از ناله‌ای که قلم به تصویر می‌کشد، می‌توان فهمید که دل سخن‌گوی پراز درد و غم است.

برداشت: تو از محبت یوسف در درون خود بی‌خبر هستی، وگرنه هر لحظه بویی از پیراهن او را استشمام می‌کردی.

برداشت: بوی تو چنان سحرآمیز است که همه را مجذوب خودش می‌کند، مثل این که شبنم بر روی آینه، قبل از طلوع صبح، زیبایی چمن را منعکس می‌کند.

برداشت: کسی که از دنیا کناره‌گیری کرده و در انزوا زندگی می‌کند، از طعم و خوشی‌های آن محیط خصوصی خود با خبر است.