غزل شمارهٔ ۳۷۳۳

برداشت: کناره‌ها در مواجهه با خطرات بی‌پایان، به نوعی احتیاط و آگاهی از دو سو نیاز دارند تا از آسیب‌ها محافظت کنند.

برداشت: شکایت کسانی که فاقد هنر و دانش هستند، مانند تیر کجی است که از کمان رها می‌شود و به هدف نمی‌رسد.

برداشت: هر کسی که زبانش نیکو و شیرین باشد، می‌تواند همچون موم رگ گردن را نرم کرده و جهان را تحت تأثیر قرار دهد. مثل شمع که با نرمی و لطافت خود فضایی دل‌نشین ایجاد می‌کند.

برداشت: عقل مانند یک سرپرست و کدخدا در زندگی انسان است و به او اجازه می‌دهد که به درستی زندگی کند. اگر عقل نباشد، عشق و هیجان‌های غیرمنطقی هیچ ارزشی نخواهند داشت و هیچ‌کس به آن‌ها اهمیت نمی‌دهد.

برداشت: کسی که از خود و آگاهی درونی‌اش برخاسته و به درک عمیقی رسیده، نیازی به وسیله‌های اضافی برای بالا رفتن و رسیدن به اهدافش ندارد. او می‌تواند به سادگی و به آسانی به بالاترین قله‌ها دست پیدا کند.

برداشت: هرکس به خاطر داغ تو، به نوعی با تو پیوند می‌خورد، مثل اینکه هر شخصی یک تکه از یاد تو و درد تو را با خود دارد.

برداشت: چرا چشمان او از خواب شیرین بیدار می‌شود؟ زیبایی‌اش چه نیازی به نگهبان دارد؟

برداشت: از درد و رنج خود آگاه نیستم، ولی می‌دانم که هر چیزی غیر از دل خودم که بخورم، برایم ضرر دارد.

برداشت: غبار چشم یعقوب نشانه‌ای کافی برای نشان دادن دوری و فراق است؛ بنابراین، دیگر نیازی نیست که نسیم منازل مصر به کاروانی اشاره کند.

برداشت: چگونه می‌توان مقام و منزلت صدر را با آستان مقایسه کرد؟ همیشه کسی که در صدر نشسته، به جهت آستان توجه دارد و رو به آن است.