غزل شمارهٔ ۳۷۳۰

برداشت: نرگس او هنوز هم از عشق و جذابیتش سرشار است و نگاه نافذش هنوز بر دل من تاثیر عمیق و خاصی دارد.

برداشت: از لطافت و شیرینی گفتار او می‌توان فهمید که در دلش محبت و احساسات نرم و گرمی وجود دارد.

برداشت: به سادگی به آن ظاهر زیبا دلخوش نشو، زیرا پشت این زیبایی، نیتی ناپاک و فریبنده نهفته است.

برداشت: مبادا به خاطر قسمت و سرنوشت خود، بدون دلیل گلایه‌گری کنی، زیرا مانند شمشیری که به دنبال پرنده‌ای نامناسب می‌گردد، رفتار تو نیز بی‌هدف و نادرست خواهد بود.

برداشت: از سرکشی و طغیانی که در دل داری عبور کن و قدم بر آسمان بگذار، چرا که راه رسیدن به کعبه، به همین بلندی‌ها و ارتفاعات برمی‌گردد.

برداشت: کرم چطور در پیله خود محبوس شده است؟ من هم همینطور در میان رشته‌های آرزوهای خود گرفتارم.

برداشت: من در این دنیا مثل قماربازی هستم که تمام سرمایه‌اش را باخته و حالا فقط به امید دوباره‌به‌دست‌آوردن آن نشسته است.

برداشت: آسمان به خواسته‌های افراد فقیر پاسخ می‌دهد، هرکس که از این اسب نرود به هدف خود می‌رسد.

برداشت: تا به کجا می‌توانی به آرامش و صلح حقیقی برسی، صائب؟ در حالی که حتی بین موهای تو و موهای دیگری نیز دعوا و اختلاف وجود دارد.