غزل شمارهٔ ۳۷۲۴

برداشت: اگرچه درخت سرو قامت بلندی و زیبا دارد، اما هیچ‌گاه به ظرافت و نازکی این جوانه نمی‌رسد.

برداشت: در فصل خزان، رنگ و جلوه‌های طبیعت تغییر نمی‌کند؛ زیرا دعای من با دستانم به آن درخت جوان می‌رسد و از آن حفاظت می‌کند.

برداشت: ما مانند شبنمی نیستیم که بر روی برگ گل بخوابیم؛ بلکه حتی سر بریده ما هم زیر بال پرنده‌ای قرار دارد.

برداشت: بهار تمام شده و پاییز آمده، باران روی آتش گل ریخته ولی بلبل ما هنوز درگیر حرف و حدیث‌ها و گفتگوهاست.

برداشت: اگر انصاف به درستی رعایت نشود، به نابودی خواهد انجامید. همین که صائب این ویژگی را دارد، کافیست.