غزل شمارهٔ ۳۷۲۳

برداشت: کسی که با تو آشنا نشده، دیگر به چه کسی نزدیک است؟ اگر تو را کسی ندارد، پس چه کسی می‌تواند با او آشنا باشد؟

برداشت: ناله و فریاد من از آن است که به مانند حبابی از دریا جدا شده‌ام و چیزی که بالای سرم قرار گرفته، باعث تنهایی و فاصله من از اصل وجودم شده است.

برداشت: واقعاً می‌توان از آسمان به پایین آمد، زیرا هر کسی که این عصا را در دست دارد، از نیل عبور می‌کند.

برداشت: کسی که از خویشتن بیرون رفته، ردپایی از خود به جا نمی‌گذارد. بنابراین، بیهوده است که عقل ناقص ما به دنبالش باشد.

برداشت: عشق دیگر کافی است، من به اندازه کافی رنج می‌کشم. پیچیدگی‌های وجودم مثل گنجی ارزشمند و خطرناک است که چون اژدهاست.

برداشت: هر کسی که سایه دیوار خود را مشاهده کند، باید مراقب باشد؛ زیرا او بال و پر پرنده‌ای را دارد که در آسمان پرواز می‌کند.

برداشت: کشتی‌ای که به دریای وسیع و بی‌پایان افتاده است، به چه تدبیر و مدیریتی از طرف ناخدا نیاز دارد؟

برداشت: در این باغ زیبا، دلسوزی و مهرورزی نسبت به طاووس جلب می‌کند که بال‌هایش در پشتش دچار آسیب شده و دچار حسادت و بدی‌دیدگی است.

برداشت: خواب به مخمل به خاطر حساسیت و غیرت از تصویرهای زیبا و خاصی که در قالی وجود دارد، منع شده است.

برداشت: دل ما از عشق سیر نمی‌شود، چرا که عشق بجای اینکه از خوردن سیر شود، بیشتر از درد و رنجی که می‌کشد، عطش بیشتری پیدا می‌کند.

برداشت: چرا من مثل زلف به پای او نمی‌افتم، صائب؟ چون من خودم لذت زمین افتادن را دارم.