درشتی از فلک شیشه رنگ می بارد
زمانه ای است که از شیشه سنگ می بارد
دربارهٔ این سروده
این شعر به بیان دشواریها و ناملایمات زندگی میپردازد. شاعر به تصویرسازی از بارشهای ناامیدکننده و ناپسند میپردازد که به طرز نمادینی شامل شیشه، سنگ و دیگر مواد غیرقابل تحمل است. او به وضعیت انسانها، دردها و ناکامیها اشاره میکند و توصیف میکند که در این زمانه حتی امید و گل نیز رنگ و بویی از مصیبت دارند. در نهایت، شاعر از سادهلوحی در مواجهه با واقعیتهای تلخ زندگی انتقاد میکند و یادآوری میکند که همیشه باید در جستوجوی امید و رحمت بود.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
لب صدف زده تبخال و ابر بی انصاف
به کام شیر و دهان پلنگ می بارد
گشاده رو سخن سخت نشود ز کسی
به هر دری که بود بسته سنگ می بارد
نه هر که داغ گذارد ز دردمندان است
که زهر چشم ز داغ پلنگ می بارد
تو از فشاندن تخم امید دست مدار
که ابر رحمت حق بی درنگ می بارد
اگر عیار تریهای روزگار این است
ز چهره گل امید رنگ می بارد
مدار از گل این باغ سازگاری چشم
که خون بیگنهانش ز چنگ می بارد
چرا عقیق نسازد به سادگی صائب
درین زمانه که از نام ننگ می بارد