غزل شمارهٔ ۳۷۲۰

برداشت: آیا می‌توان در هیچ بهاری از ابرها، طراوت و تازگی‌ای همچون آنچه از چهره یار به زندگی می‌بخشد، یافت؟

برداشت: از چهره‌ی درخشان تو مانند شمعی روشنایی می‌تابد و این نور از صورت تو به شب زنده‌دار می‌تابد.

برداشت: اگر دل سیاه و تاریکی نباشد، پس چرا همیشه از دل‌های سوخته آتش و شعله می‌جوشد؟

برداشت: این جمله به این معناست که فرد با تمام وجود و دردی عمیق، به خاطر عشق رنج می‌برد و این عشق، مانند سکوتی تلخ و عمیق بر دلش تاثیر می‌گذارد. او این درد را به‌گونه‌ای احساس می‌کند که به نوعی شبیه بارانی از داغی و اشک بر روی گل‌های لاله در یک مزرعه می‌ریزد. به عبارت دیگر، عشق او با تمام تلخی‌اش، بر وجودش اثر می‌گذارد و او همچنان با این احساس زندگی می‌کند.

برداشت: چطور می‌توان دل را از آسیب دور نگه داشت، در حالی که حوادث مختلف مثل سنگ بر آن می‌بارد و هیچ دیواری نمی‌تواند آن را محافظت کند؟

برداشت: در زمانی که زنده‌ای، سعی کن به دیگران کمک کنی و برایشان نفعی داشته باش، زیرا همان‌طور که درخت خرما قبل از فصل پاییز میوه می‌دهد، تو نیز باید قبل از اینکه فرصتی از دست برود، به دیگران رسیدگی کنی.

برداشت: وقتی که من همچون نخل بی‌برگ و خشکیده هستم، حیرت‌زده‌ام از اینکه چرا سنگی به من بی‌جان و بی‌ثمر توجه می‌کند و بر من سنگ می‌زند؟

برداشت: آیا کسی توانایی دارد که با اندیشه به زیبایی‌ها نگاه کند؟ حتی این که شرم و حیا از چهره یار به چهره می‌ریزد.

برداشت: یادگارهای غم و اندوهی که بر دل دارم، همچون دانه‌های گوهری از دامن زندگی‌ام جدا شده و بر دل من نشسته است، همچنان که گرد و غبار بر آینه می‌نشیند.

برداشت: از همیشه، روشنایی مانند شمعی است که در دل شب‌های تار، اشک می‌ریزد.

برداشت: چرا اسکندر به ستاره‌ی خوش‌شانسی‌اش نمی‌بالد؟ زیرا نور او از آینه‌ای بر قبر می‌تابد.

برداشت: به دام فریب نادرست‌ها نیفت، زیرا آسیب و خطر آن بسیار بیشتر از زهر مار است.

برداشت: نگران گناهان بیشمار خود نباش، زیرا رحمت خداوند به اندازه‌ای فراوان است که مانند بارش بی‌پایان باران می‌ریزد.