غزل شمارهٔ ۳۷۱۹

برداشت: از لب‌های خاموش او، خشم و نارضایتی می‌بارد و این باعث می‌شود که ما در آرامش نباشیم و دچار اضطراب بشویم.

برداشت: از اینکه چهره‌ات از شرم عرق کرده، نگران نباش؛ زیرا مانند ستاره‌ای هستی که همیشه تحت تابش این آفتاب درخشان می‌درخشد.

برداشت: چشمان عاشق مانند درختی است که برای سیراب شدن به دنبال چشمه و سبزه می‌گردد، هرچند که در این جستجو ممکن است زهر کلمات تند و تیز به او برسد.

برداشت: کی گفته که در ابرهای سفید، بارانی نخواهد بارید؟ که زیبایی و لطفی که از چهره پنهان می‌ریزد، مانند باران است.

برداشت: کدام دل در آتش تشنگی می‌سوزد؟ که آب رحم، مانند حباب‌های سراب، از آن جاری می‌شود.

برداشت: این شعر به زیبایی و جذابیت تیغ چشم و نگاه معشوق اشاره دارد. چشم او مانند تیغی است که با غمزه و نگاهش، تیرگی و حسرت را به دل می‌نشاند. در واقع، این نگاه چنان اثرگذار و نافذ است که گویا از خود جوهر و مایعی می‌سازد که پیچ و تاب و زیبایی خاصی به خود گرفته است. به طور کلی، شاعر در اینجا به قدرت و تاثیر نگاه معشوق بر دل عاشق اشاره می‌کند.

برداشت: در دل من آتش افروخته است، اما به جای اشک، از این سوختن، نمک مانند آب کباب جاری می‌شود.

برداشت: از غافلان چه انتظاری می‌توان داشت، در زمانه‌ای که خواب آلودگی و بی‌خبری از موهبت‌های زندگی بر سر مردم می‌بارد.

برداشت: دل سوخته و غمگین را نمی‌توان از گریه بازداشت، مثل گوهری که یتیم است و از آن جایی که بی‌مادر بزرگ شده، اشک می‌ریزد.

برداشت: آیا به یاد آوردن تصویری از چهره محبوبی که در دل شخصیت اصلی نقش بسته، ممکن است؟ زیرا از هر کلام گرم و محبت‌آمیز او، بوی گلابی معطر به مشام می‌رسد.