غزل شمارهٔ ۳۷۱۸

برداشت: باد صبا نامه‌ی ما را نمی‌آورد و به چشم نمی‌بیند، و هیچ پیامی از تو برای ما نمی‌آورد.

برداشت: دوره‌ای است که حتی باد بهاری که با لطافتش سبزه‌ها را خوشحال می‌کند، دیگر خبری از رشد و شکوفایی نمی‌آورد.

برداشت: نسیم ملایم چه اتفاقی افتاده که دیگر به سوی کلبه‌های غم ما نمی‌آید؟

برداشت: تلخکامان از یاد تو چیزی نمی‌پرسند، زیرا تو به آن‌ها وفاداری و حق نداشتی.

برداشت: دل همیشه درد دارد و نمی‌تواند دوری از معشوق را تحمل کند، زیرا به عشق و محبت او وابسته است.

برداشت: چرا باد ملایم شب‌های تار، مرا به یاد آن بی‌وفا نمی‌اندازد؟

برداشت: اگر صبا نتواند پاسخ نامه دل‌شکسته شکایت‌کنندگان را بیاورد، پس این پیام را به وسیله برق به آنها برسان.

برداشت: کسی که می‌خواهد از فقر رهایی یابد، سزاوار احترام و ارزش است، اگر به جای کوچک شمردن خود، به اوج‌های بلندی که شبیه بال‌های پرنده هماست، نگاه کند.

برداشت: از دل بیگانگان درد و رنجی نمی‌توان انتظار داشت؛ زمین هرگز گلی از غم و غصه نخواهد رویاند.