غزل شمارهٔ ۳۷۱۶

برداشت: کجا می‌توانم به حال خودم راه‌حلی پیدا کنم؟ هر کسی که مرا از خودم دور کرده، دوباره به خودم برمی‌گرداند.

برداشت: اگر در این دنیا عشق حقیقی وجود نداشته باشد، پس چه چیزی باعث شده که چهره‌ام به دنیاهای غیرواقعی کشیده شود؟

برداشت: دل مومن همچون مهره‌ای با ارزش و باطراوت است، و چهره‌ای که می‌تواند آینه را در خود ذوب کند، چه تأثیری بر آن خواهد داشت؟

برداشت: غم و اندوهی که بر من حمله‌ور می‌شود، آن‌قدر سنگین و عمیق است که حتی کوه‌های بلند را هم می‌تواند شکست دهد و سبک کند.

برداشت: اگر پرده چشم دنیا کنار رود و آن زیبایی بی‌نظیر نمایان شود، آیا کسی توان تحمل دیدن زیبایی آن سرو لوند را خواهد داشت؟

برداشت: هرچند که ناز تو باعث دوری من می‌شود، ولی همین دوری باعث می‌شود که من با احساس ناتوانی و نیاز به سمت تو بیایم.

برداشت: حیا را از دست مده؛ چرا که این شاهین، به شکاری که در دنیا هست، چشم دوخته است.

برداشت: نماز نیازمند توجه و حضور قلب است، و تنها با این حالت می‌توان به درستی آن را برگزار کرد. در واقع، زمانی که این توجه را داشته باشی، می‌توانی در جمع دیگران نیز احساس ارتباط و حضور کنی.

برداشت: از کعبه به سمت معبد اشاره می‌کند و به خاطر تو، هر کسی که برمی‌گردد، مرا از فکر تو دور نمی‌کند.

برداشت: چشمم را به خاطر راهی که در پیش دارم، به گريه بسته‌ام، چون اشک‌های من رازهای عمیقی را به همراه دارد.