غزل شمارهٔ ۳۷۱۵

برداشت: بوی خوشی که در بهار توسط باد می‌وزد، چه تأثیری دارد؟ آن‌قدر دلنشین و دل‌انگیز است که آدم را از خود بی‌خود می‌کند و آرامش را از دل می‌برد.

برداشت: شکوفه‌ای که از سمت چمن شکفته می‌شود، مانند کبوتر است که پیام محبوبش را به همراه دارد.

برداشت: کسی می‌تواند به محبت و نزدیک شدن به گل برسد که مانند شبنم، پاک و بی‌غبار باشد و زیبایی و صفای دل را به محیط و دیگران منتقل کند.

برداشت: اگر غبار تعجب و حیرت چشمان ما را نپوشاند، آنگاه چه کسی می‌تواند تاب و درخشندگی آن شاه‌سوار را ببیند؟

برداشت: دل مانند باغی است که وقتی تو در آن حضور پیدا کنی، زیبایی‌اش دوچندان می‌شود. در واقع، عشق تو می‌تواند حتی دل‌های شکسته را نیز احیا کند و به زندگی برگرداند.

برداشت: من چون برگ درختان در فصل پاییز، به سادگی به زمین می‌افتم و چهره‌ام که زیبایی بهاری دارد، رنگ و جلوه زندگی را به یاد می‌آورد.

برداشت: کدام گل لاله با اشک چشمش دامنش را برداشت؟ که سیل اندوه دل از کوه به سمت ما می‌آید.

برداشت: این یک موهبت بزرگ است که افرادی که به نتیجه نمی‌رسند، نمی‌دانند که درد و رنج‌ها چه احساسات و زیبایی‌هایی را در زندگی به وجود می‌آورند.

برداشت: هیچ کس به خاطر تواضع و فروتنی من اهمیت نمی‌دهد، زیرا وقتی مرا می‌نگرند، تنها غبار را در دیدگانشان احساس می‌کنند.