غزل شمارهٔ ۳۷۱۳

برداشت: نور کم‌سوی یک ذره به چشمان من حس خوشایندی می‌بخشد و این حس به‌خاطر قدرت تابش آفتاب است؟

برداشت: مبلغی از اهمیت و ارزش جستجو و تحقیق فدای پا و دردسرهای آن می‌کنم، چون تنها به دنبال حقیقت می‌روم و می‌دانم که سراب، یعنی آنچه در ظاهر زیباست و واقعی نیست، نمی‌تواند سیرابم کند.

برداشت: رنگی که ما را می‌شکند، بهبود خواهد بخشید. چهره‌ای که رنگی زیبا بر نقاب می‌نهد، اثری شگفت‌انگیز دارد.

برداشت: از عشق، بخش ما تنها همین است که دل‌تنگ و افسرده‌ی کتان هستیم. چه فایده‌ای دارد که سفر ماه تابان را به خاطر بیاوریم؟

برداشت: من در آن باغی هستم که هیچ ثمری ندارد و تنها درخت خرمایی را می‌بینم که گل‌های زیبایی را در زیر نور خورشید می‌آورد.

برداشت: محبت و عشق باعث شده است که افرادی که به ظاهر ضعیف و ناتوان به نظر می‌رسند، آنقدر قوی و پرتوان شوند که می‌توانند تأثیرات بزرگی بگذارند و حتی دشمنان خود را تحت تأثیر قرار دهند. این عشق و شور و شوق به زندگی و امید، آن‌ها را به جایی می‌رساند که می‌توانند به قصرهای بزرگ و متکاثف برسند.

برداشت: هر هزار میکده و محفل شاداب و پر از زندگی، وقتی کسی یک سخن تلخ را تحمل می‌کند، خالی و بی‌روح می‌شود. در واقع، تحمل یک کلام تلخ می‌تواند تأثیر زیادی بر روی شادابی و خوشی محیط داشته باشد.