غزل شمارهٔ ۳۷۱۲

برداشت: چه دلیلی دارد که ما را نگران کند؟ چه درد و رنجی می‌تواند از دل ما خارج شود؟

برداشت: من را به گوشه‌ای دور از جمعیت و مردم کشاند، خوش به حال کسی که از یک پناهگاه امن خارج شود و به راه خود ادامه دهد.

برداشت: در این زمانه، امیدی به نداشته‌ها نیست و تنها باید از درون خود نوری پیدا کنیم که روشن‌مان کند.

برداشت: آه، جاذبه عشق یار زیبای کنعان اجازه نداد که او حتی پیراهنش را بیرون بیاورد.

برداشت: کسی که از دل پاک و روشنش نور و روشنی به وجود می‌آورد، مانند صبحی است که به آفتاب نزدیک می‌شود.

برداشت: هر کس که در این دنیای فانی گرفتار شود، مانند دودی است که به دور خود می‌پیچد، اما همچنان امید دارد که روزی از یک روزنه خارج شود و رهایی یابد.

برداشت: زمانی که گل و غنچه در حال شکوفایی هستند، در اینجا به پایان رسیدند و درختی که سر خود را در جیب خود پنهان کرده، اکنون شکوفه‌هایش را به بیرون می‌آورد.

برداشت: کسی که از عمق درد و رنج ما آگاه است، مانند کسی است که بتواند جواهر نفیسی را از دل زمین استخراج کند.